Gönül SARAY

24 Kasım 2010 Çarşamba

Üzgünüm anne

Yazar Arşivi / Bu sayfayi yazdir

Köy Enstitülü öğretmen bir anne ve babanın evladı olmak, kişiye vebal yükler.

Mücadeleci olmak zorundasınızdır. Aynı zamanda araştırıcı.

Salt ülkeyi sevmek yetmez. Bir yandan cumhuriyetimizin ve demokrasinin koruyucusu ve kollayıcısı olmak mecburiyetini doğumdan itibaren omuzlarınızda taşırken; bir yandan da geliştirmek ve çağ atlatmak için reformist düşünmek, ana ve babanızın size devrettiği başlıca görevleriniz arasındadır.

Tarım da necburiyetinizdir, köylü de.

Genç de, kadın da. Doğu da, batı da.

Bu ülkede, demokrasinin gelişimi adına her ne yapılması gerekiyorsa, korkusuz bir ses olmak boynunuzun borcudur.

Yazarak çizerek, tartışarak, kurumları zorlayarak, elinizden ne geliyorsa ardına koymamak inatçılığını o güzel insanların genlerinden almışsınızdır çünkü.

Bir 24 Kasım Öğretmenler Gününde daha, kısaca ardımıza bakmak gerekiyor.

Başöğretmen Atatürkten beri eğitimde neredeeeen, nereye gelmişiz?

Köy çocuğuna statü kazandıran Köy Enstitülerinin yerinde yeller esiyor.

Öğretmen Okulları kapatılmış.

Yüksek Öğretmen Okulları artık yok. Pedagojik nosyondan yoksun, Ziraat Mühendislerini, Jeologları, Astronomi mezunlarını okullarımızda öğretmen olarak görevlendirdiğimiz zamanlarımız olmuş.

Milli Eğitim Bakanlığımızın eskiden, Öğretmeni İş Başında Yetiştirme Başkanlığı diye bir bölümü olduğunu çoktan unutmuşuz.

Her yıl üniversitelerin eğitim bölümlerinden mezun olan onbinlerce öğrencimize rağmen, halen öğretmen açığımız var ve KPSS denilen sınavı, yandaş öğretmenler kazanma sınavına dönüştürmüşüz.

Çocukluğumda, kaloriferli bir evin kirasını verebilen, üç gazete okuyabilen, toplumun saygın bir sınıfı olarak görülen öğretmenlerimizi, borçla cebelleşen bir sınıfa indirgemişiz.

Geçen hafta Eğitim-Senin açıkladığı bir araştırmaya göre; öğretmenlerin yarısından fazlası, mesleklerinden pişman. Araştırma verileri, öğretmenlerin hiç bir sosyal aktiviteye ve çocuklarının geleceğine para ayıramadığını gösteriyor.

Köy Enstitülerinin devamı niteliğinde görülebilecek, kırsal kesim çocuklarının okuyabilmek için tek şansı olan YİBOların (Yatılı Bölge Okulları), yatılı kısımları kapatılarak, taşımalı eğitime dönüştürülüyor.

82 yıldır planlı, bilinçli ve sistemli bir biçimde; adında Milli sıfatı olan eğitimimiz, geriletilerek, ümmet zihniyeti ile yetiştirilen çocuklar yetiştirilmesi zihniyeti otomatik pilota bağlanmış.

Bizler bu yıl da, 24 Kasım Öğretmenler Gününde, öğretmenlerimize övgüler düzeceğiz. Şiirler okuyacağız. Yılda bir kez çiçeklerle kutsayacağız. Atı alanın çoktan Üsküdarı geçtiğini ise görmezden geleceğiz.

Ödevimizi hiç yapamadık.

Milli Eğitimimize ve öğretmenimize sahip çıkamadık.

Rahat uyu diyemeyeceğim. Üzgünüm anne.

Önceki Yazıları

24 Kasım 2010 ÇarşambaÜzgünüm anne

22 Kasım 2010 PazartesiKurbana Aç Yollarımız

20 Kasım 2010 CumartesiKurbana aç yollarımız

17 Kasım 2010 ÇarşambaGeçen hafta konuk vardı

15 Kasım 2010 PazartesiSivastan öteye gidebilmek

13 Kasım 2010 CumartesiAB raporu neyi anlatıyor?

03 Kasım 2010 ÇarşambaEylemsizlik güvenilir mi?

01 Kasım 2010 PazartesiVergide sil baştan

27 Ekim 2010 Çarşamba4. Güç Medya

25 Ekim 2010 PazartesiMahalle Baskısı (mı)?

23 Ekim 2010 CumartesiŞirince belediye, Selçuk muhtarlık olmalı

20 Ekim 2010 ÇarşambaStratejik müttefik

18 Ekim 2010 PazartesiFüzeler en acil konu

16 Ekim 2010 Cumartesi"Et" yeni vurgun kapısı mı?

13 Ekim 2010 Çarşamba12 Eylülün Din Dersleri

11 Ekim 2010 Pazartesi28 maganda

09 Ekim 2010 CumartesiTürban neyin örtüsü?

06 Ekim 2010 ÇarşambaMedeni ve aydın olmak

04 Ekim 2010 Pazartesi2010; Türkiye, Japonya yılı

02 Ekim 2010 CumartesiTürklük ve Türkiyelilik üzerine

En Çok Okunan Haberler

En güçlü aday Karamustafaoğlu
Yenigün Gazetesi okurları tarafından gerçekleştirilen 'CHP İzmir İl Başkanı ...
Körfez’deki balıklar rahat nefes alacak
İzmir Körfezi'ne balık girişini ve su sirkülasyonunu önleyen Ragıp ...
İşte seyyarın akıl oyunu!
İzmir'de nüfusu yüksek ilçelerin bölünerek yeni belediyelerin kurulması, seyyar ...