Necdet GONCAGÜL

20 Şubat 2012 Pazartesi

Benim hala umudum var

Yazar Arşivi   /   Bu sayfayi yazdir

"Bu yükün altında öleceksin" dedim hamala. "Ölüm kolay, sen umuttan haber ver bana" dedi ve ekledi "Umut varsa, dünyayı vur sırtıma..." Umutlarım, elimde tuttuğum balonlarımdır. Ne vakit kalbim kırılsa patlarlar, ne vakit zamanı geçmiş olsa bir şeylerin, kendiğinden uçar giderler...

 

"Yüreğimizi yeniden kıpırdatacak bir damla umut bulmalıyız, bu sessizliği kırmalıyız. Biri bir çığlık atmalı artık. Çığlıklar yankılanıp çoğalmalı. Yaşadığımızı, insan olduğumuzu, kendimize ait duygularımızın olduğunu anımsamalıyız. Uzun bir uykudan uyanır gibi uyanmalıyız." Hayalle karıştırdım umudun adını. Döndüm baktım aynı yerdeyim. Ne denli üzülse de yüreğim, ben karıştırdığım o hayalin peşindeyim...

 

İnanmak değildir bence, sadece beklemektir umut. Önemli olan ne beklediğin ya da beklediğin şeyin gerçekleşebilecek olması da değildir. Önemli olan, bekleyecek bir şeyin olmasıdır. Umudu umut yapan tek özelliktir bu. Sabrı öğretir umut, beklemeyi öğretir, istemeyi öğretir. Kimi zaman yenilmektir, kimi zaman kazanmaktır. Sonunda kazansa bile beklerken bezdirendir.

 

Dışarısı da ferah aslında; kış havası her zaman biraz hüzünlü, bu da umudumuzun bir parçası, çünkü ayrılık sevdaya, hüzün de mutluluğa dahil. Yapraklar yüzünden ormanı göremeyenler bu bütünlükten haberdar değiller tabi. Kuşlar umutla uçuyor burada, dökülen yapraklarda bile umut gizli. Her biri dalından koparken el sallıyorlar "geri geleceğim merak etme" dercesine. Güneş, yalnız kalmak isteyen bir dost gibi. Sadece bir süre için, uzaklarda. Bizi terk etmeyeceğini biliyoruz. O yüzden onun varlığı ile ısınacağımız günleri umut ediyoruz. İstediğimizi de alacağız, kendimizi ve bir başkasını kandırmadan, yalan söylemeden ve yalan söylemek niyetiyle gerçeklerden sakınmadan...

 

Umut, içine hapsolan şeytanların yakıcı nefesine kapılan yüreğine, gözyaşlarıyla yapılan pansumandır. Beklemek, bekleyebilmek erdemine çıkılan yolculukta heybeye konulacak mis kokulu çavdar ekmeğidir. Umut, kötülüklerin en kötüsüdür, çünkü işkenceyi uzatır. En güzel tanımı yapmış zaten Nietzsche; dahası değildir umut, bu kadarıdır.

 

Hayat, umuttan önce bitmeli...

Önceki Yazıları

20 Mayıs 2012 PazarSünger çek geçmişe

14 Mayıs 2012 PazartesiHayvanları insanlardan daha çok seviyorum

13 Mayıs 2012 PazarRuhumu sevgimle beraber gönderdim

07 Mayıs 2012 PazartesiYerli diziler

06 Mayıs 2012 PazarSütten çıkmış ak kaşık

30 Nisan 2012 PazartesiDüz adam

29 Nisan 2012 PazarTemizlik yaptım bu bahar

23 Nisan 2012 PazartesiHayatım tarafından enselenmeden önce...

22 Nisan 2012 PazarBal arısının intikamı

16 Nisan 2012 PazartesiGenç Misin? Yaşlı Mı?

15 Nisan 2012 PazarGitti ömrümün geri kalanı

09 Nisan 2012 PazartesiAşık olamıyorum...

08 Nisan 2012 PazarBana bir özür borcun var

02 Nisan 2012 PazartesiGece

01 Nisan 2012 PazarSustum...

26 Mart 2012 PazartesiYeni başlayanlar için, aşk acısı

25 Mart 2012 PazarArka - Daş

19 Mart 2012 PazartesiYeniden başlayabilseydim

18 Mart 2012 PazarVicdan yangını

12 Mart 2012 Pazartesiİki dirhem umutla beklemek