Patates, farklı iklim koşullarına kolayca uyum sağlayabilmekte olup ucuzluğu ve diğer bitkilerle karşılaştırıldığında birim alandan daha fazla verim alınması nedeniyle sıklıkla tercih ediliyor. Çiftçiler, üretecek oldukları bitkileri seçmelerinin yanı sıra en fazla verimi nasıl alacaklarını da araştırmaları büyük önem taşıyor. Bu nedenle hangi ürün ekilecek olursa olsun bitkiyi tanımanız gerekiyor. Patates tarımı yapılan bölgelerde sağlıklı bir üretim için ekim nöbeti oldukça önemlidir. Bunun dışında şeker pancarının üretimi öncesinde  ya da sonrasında patates tarımı yapılması durumunda topraktan geçen hastalıkların artma riski de bulunuyor. 


Patates tarımı nasıl yapılır?

Patates, bir çapa bitkisidir. Bu nedenle temiz ve iyi havalanmış bir toprak önemli bir detaydır. Bu nedenle de ekim dönemi esnasında nöbetin sırası önemli bir yere sahiptir. Her sene üst üste patates tarımı yapılan tarlalarda topraktan geçebilecek hastalıkların riski artmakta, veriminde ise önemli oranda azalmalar söz konusu olmaktadır. Bu durumdan dolayı aynı tarlaya her sene patates ekimi yapılmamalıdır. 

Ekim dönemi faktörlerini belirleyen ise toprak sıcaklığıdır. Toprak sıcaklığı, 8-10 derece arasında olduğu zaman dikim işlemine başlanmaktadır. Uygun ekim zamanı ise 15 Nisan-15 Mayıs tarihleridir. Tohum üretimi için 28-35 mm çapındaki yumrular, normal üretim için 35-60 mm çapındaki yumru patatesler kullanılmaktadır. Dikim öncesinde tohumluklar ilaçlanmalıdır. Dikim derinliğine baktığımızda ise toprak nemi ve sıcaklığına bağlı olarak 4-5 cm civarında olmalıdır. Dikilen yumru patatesler, 10-15 cm toprak örtüsü ile kapatılmalıdır. Nemin yetersiz gelmesi durumunda derin dikim uygulanmalıdır.

Gübre kullanımı konusunda dikkat edilmesi gereken ise patatesin çiftlik gübresini sevdiğidir. Dekara 1,5–2 ton, eğer toprak fakir ise 2,5–3 ton çiftlik gübresi verildiği takdirde verimde artış gözlenebilir. Bu verilen miktarlardan fazlasının kullanılması nişasta miktarını ve lezzetini olumsuz yönde etkiler.

Patates tarımında hasat zamanının gelmiş olduğunu yaprak ve sapların sarardığını ve kuruduğu, yumruların ulaşması gereken büyüklüğüne ulaştığını, bitkiden kolayca ayrıldığını ve kabuğunun kalınlaşıp sertleştiğinden fark edebiliriz. Kabuklar kolayca soyulmaz, yumrunun kesiti ıslak değildir ve koyu bir görünüme sahiptir.