Eskiye dair…
Anıl Talat ERYONTUK

Anıl Talat ERYONTUK

Eskiye dair…

08 Ağustos 2018 - 09:51



Kimi zaman haklı bir özleyiş olmasının yanı sıra, zihin bulayan bir ilizyondur geçmiş.

Geçmişe özlem ise gelecek endişesiyle ortaya çıkan masaya devirdiğiniz çay bardağıdır sanırım.

Çünkü bugünün kusurlu saatleri ve aceleciliği, üzüntüleri geleceğin nazlı saatleri ile karışmaya başlayıp da 'bugün' geçmişe döndükçe, geçmiş güzel hatıraları ve anları saklayıp genişleterek, kötü hatıraları başından savurur.

Bu yüzden de geçmiş gözümüze hep daha şık ve yaşanılır gelen bir arzuya dönüşür. Geçmişe özlem, günü durdurur, kalbinize dinmek bilmeyen bir hüznü aşılar.

Geleceğin kaygısına karşın geçmişte yaşanılan güzel anıların garantisinden dolayı geçmiş güne duyulan özlemdir ve insan istediği şeylere özlem duyar.

Zamanın kötü şeyleri unutturup iyileri hatırlatmasından mıdır yoksa doğrudan eskiye pembe giysiler giydirmesinden midir bilinmez ama eski her zaman güzeldir, hoştur.

Geçmişin hep bugünden daha güzel olduğunu düşündürür insana. Aslında insanın büyümesinde, artan sorumluluğundadır sorun.

Geçmişe özlem duyarız çünkü geçmiş tamamiyle bizimdir, bazen istediğimiz gibi hatırlarız.

Daha az kirlenmişizdir, sorumluluklarımız o zamanlar daha azdır, dostluklar daha sıcak. Çıkarın olmadığı her yer daha da güzeldir ve biz geçmişte daha az düşünmüşüzdür kendi çıkarlarımızı.

Bir daha yaşanamayacağından ona özlem duyarız.

Oysa ki avunmanın, acıyı bastırmanın, hüzünlerden sıyrılmaya çalışmanın ötesinde, özlemi ve yalnızlığı hatırlatır sadece.

Ararsın bu dünyadan göçüp gidenleri…

Dün yaşananlar bir o kadar yakın bir o kadar uzakken…

En imkansız özlem oluverir; dokunulamayan, paylaşılamayan, alışılamayan…

Geçmiş, geriye  gülümsemeleri, resimleri, anıları, anlata anlata bitiremeyeceğimiz hikayeleri bırakır, neşenin sesini kısar…

Keyifler azalır yaş aldıkça ve her bir sevdiğimizi kaybettikçe.

Yaş ilerledikçe de yanındakilerin o çabuklukta kaçıp gitmesinden korkarsın.

Tekrarlanacak hüzünlerin yaşanacak olması yalnızlaştırıyordur belki de…

Mütevazi hayatların geniş aileleri yoktur artık.

Sevinç ve keder curcuna içinde değil, yalnız yaşanır olmuştur.

Eskiye dair ne varsa hatırlanan hüzün ve sevinçlerinde çoğalamadığındandır.

 

İşte budur geçmişe özlem…

Anlayacağınız insanoğlu, garip oğlu garip bir varlıktır.

Ne geçmiştedir ne gelecekte!

YORUMLAR

  • 0 Yorum